Foto: Wiebrig Krakau

Barman
Ik ben opgegroeid in Drachten, daar heb ik altijd vrijwilligerswerk gedaan. Omdat de beheerder van het wijkcentrum mijn moeder kende durfde hij mij achter de bar te zetten, ik moest na afloop van de disco de barlijst invullen en het geld tellen. Mocht ik er al vandoor gaan met de centen wist hij in ieder geval waar ik woonde. Van het één kwam het ander en voor dat ik het wist was ik voorzitter van de activiteitencommissie. Dat ben ik tien jaar geweest, in deze jaren ben ik mij gaan interesseren voor mensenwerk in het algemeen en opbouwwerk in het bijzonder. Het was voor mij dan ook een logische stap om na de HAVO Cultureel Maatschappelijke Vorming te studeren. Hoewel ik nog even twijfelde en graag naar de kunstacademie wilde, bij nader inzien dacht ik niet dat het kunstenaarschap voor mij was weggelegd. Ik heb nog geen spijt van dit besluit 😉

Ramadan
Ik kwam in Heerenveen terecht om een jaar stage te lopen. Daar ben ik klaargestoomd om als opbouwwerker aan de slag te gaan. Tot mijn grote vreugde kreeg ik tijdens mijn stage een baan aangeboden, ik was negentien en was wat van plan. Mijn eerste ‘eigen’ buurtje was de West-Indische Buurt in Heerenveen, met het idee de wereld te veranderen en mensen te helpen stormde ik door de straten. Ik kwam van een koude kermis thuis, niemand zat op mijn hulp te wachten en mijn ‘wijze’ woorden misten steevast hun doel. Het enige wapenfeit dat ik mij herinner was de ondersteuning van een groep mensen die wilde barbecueën (u leest het goed). Het eetfeest bleek tijdens de ramadan gepland, er kwam bijna niemand. Ik moest nog veel leren.

Op de tent passen
Door veel meters te maken leerde ik langzaam het vak in de vingers te krijgen. Ik kwam er achter dat de buurt niet het antwoord op alle problemen is en je soms veel beter naar het netwerk van mensen kan kijken. Ik leerde dat geduld en tijd twee cruciale factoren zijn in het boeken van succes in communities. Hoewel deze twee begrippen mij niet perse op het lijf geschreven zijn werd ik toch rustiger en luisterde ik meer en beter. Na een aantal jaren loondienst kwam ik er achter dat ik niet het type ben dat ‘op de tent moet passen’. Ik kom het beste tot mijn recht als ik nieuwe dingen mag uitproberen en korte interventies uitvoer. Dat besef luidde een nieuw hoofdstuk in.

Stoppen met roken
Ik werd uitgeleend voor verschillende projecten, waaronder Buurtbemiddeling in Leeuwarden en Heerenveen. Toen andere organisaties daar lucht van kregen werden mij verschillende projecten en opdrachten aangeboden. Ik kon ze niet aannemen, ik was immers in loondienst. Toen ik voor het eerst vijf kilometer rende zonder te stoppen (dat is wel een belangrijk detail) besloot ik twee dingen: ik stop met roken en ik begin voor mezelf. Dat laatste was makkelijker gedaan dan het eerste maar ik kan nu zeggen dat beide besluiten succesvol uitgevoerd zijn.

Zelfstandig ondernemer
Opeens was ik zelfstandig ondernemer, het eerste jaar één dag in de week en later helemaal. Het lukte me om het eerste jaar door te komen, en het tweede… en het derde! Ik ben ineens een ondernemer. Er is niets mooiers dan jezelf verbazen. Boven alles ben ik er een betere welzijnswerker van geworden: ik lees meer, heb een beter netwerk en werk veel efficiënter. Terloops heb ik mezelf geleerd hoe je een website moet maken, een boekhouding moet bijhouden en een nieuw project moet verkopen. Kortom: het ondernemerschap heeft mij veel gebracht.

Nieuwe gebieden
Stilstand is achteruitgang, de ontwikkeling van mijzelf en mijn werk gaat door. De komende tijd wil ik mij meer richten op het geven van trainingen en het helpen van lokale overheden om burgerinitiatieven tot hun recht te laten komen. Ik merk dat ik de laatste jaren iets meer afstand neem van het uitvoerende opbouwwerk, dat vind ik niet erg maar ik zou het niet willen verliezen. Ik sta minstens één dag in de week op straat, dat vind ik fantastisch en het houdt me scherp. Daarnaast ben probeer ik gitaarsolo’s van Eric Clapton te ontleden maar dat is stof voor een heel ander soort website.